Kay Jay Taruc

Dinurog ang iyong
puso
sa nasaksihan mong
kahirapan
sa
Northern Samar.

Inihahanap mo
nang
kasagutan
sa sira-sirang
bubungang pawid
kung paano
hadlangan
na maglagos
ang init ng
araw,
lamig ng
gabi
at buhos ng
ulan.

Totoo,
tutoong-totoo
ang
nasaksihan
mo.

Ang batang babae
na akala mo’y
walong taong gulang,
hindi ka dinadaya
sa iyong narinig
at nakita,
dapat ay nasa hayskul
na,
mapait na katotohanang
ganting sagot nang
kanyang ama.

Totoo,
tutoong-totoo
ang
nasaksihan
mo.

Na pitong taon
na
siyang iginupo
ng
tuberkulosis,
marahas na kumapit
sa kanyang
buto
ang
balat niyang
nangangarilang.

Totoo,
tutoong-totoo
ang
nasaksihan
mo.

Nabigyan silang
minsan
nang isang kilong
bigas
ni
Gloria,
hinilamusan
ng toyong inutang
sa tindahan,
pansagot sa limang sikmurang
kumakalam.

Totoo,
tutoong-totoo
ang
nasaksihan
mo.

Sa nanginginig na kamay
nang kanyang nanay,
naghuhumiyaw ang mga tinta at letra
sa walang katapusang
daing at kahilingan.

Nakabibinging katotohanan
ang inilagda niyang
pangalan
sa
notebook
ng katotohanan –

Hope Granada.

Emanzky88
26 Nobyembre 2009

(c) 2009 Kwentulang Marino
________________________________________
imahe aletniuq_ara12 flickr.com