(Dispensa Kay Federico Garcia Lorca)

Kumukumpas ang kanyang bastong bakal,
walang kapaguran,
papalit-palit ang mga tanod, tsuper, mayordoma’t
atsay.

Binaluktot ang mga kautusan,
nagawang ituwid ang bali.
Higit na matangkad
sa kanyang
katusuhan.

Matalim niyang mga
tingin,
paismid
niyang mga ngiti
ay hudyat na
pagtalima
sa kanyang mga
atas.

Sunud-sunuran ang mga
lumilikha ng
batas,
tagapag-bantay ng
batas,
tagapag-patupad ng
batas,
na humahadlang
sa mga
mag-aaklas.

Walang kusang
ipaubaya,
tahanang dapat ay
ipamahala.

Bahay
mo’y masasabing matibay,
alambreng tinik
sa pader
ay napalilibutan,
haliging bato
sa loob naman ay
inaanay.

Talamak na
halakhak
ang
tugon,
sa mga nagbabalak
na pumalit sa iyong
posisyon.

Ay Bernarda!

nasa
katinuan
ka pa ba?

Emanzky88
18 Marso 2010

(C) 2010 Kwentulang Marino
_________________________________________________
imahe mula sa librong The House of Bernarda Alba/La Casa de
Bernarda Alba ni Federico Garcia Lorca