Patay ang hangin. Sa
Brgy. Sto. Niño ay
tumatagulaylay pa ang samo ng pagbasa. Wala
nang pumipigtas sa mga
dahon ng kaimito, duhat
at bayabas. Wala
nang kulay ang tubig
sa matandang tapayan. Wala
nang lasa ang mga
isda at gulay.

Buong buhay na lang
naming bibilangin. Ang
makupad na usad ng prusisyon. Laging
idadalangin na muling tumango
ang ulo ng puting kabayo. Bingihin
nang dumadagundong na kulog. Bulagin
nang maamong mata. Gayumahin
nang duguang mukha. Aliwin
nang mekanikal na mga disipulo. Takutin
nang mga nakaputing abito.

Masaya kaming uuwi na
dumidighay mula sa
ngiti nina Jollibee at McDonald.

Kung hindi man.

Sa ilang tusok ng pisbol, isaw
at kikiam. Isang
basong malamig na gulaman.

Hindi lahat!

Sa ngisi ng mga higanteng
rebulto. Binangungot
ang mga kumukulong sikmura. Hinarot
ang inaantok na gabi sa walang
sawang pagtatalo. Ilan
ang nadagdag? Kaninong
angkan ang may pinakamarangyang
karo? Sino
ang umilaw sa antigong santo
mula sa mga politiko?

Emanzky88
22 Abril 2011

(c) 2011 Kwentulang Marino

*imahe mula sa flickr.com