noodles ni villar

Nabundat
ako
sa isang timbang
sabaw
na
nilubid
nang
kaipokrituhan.

Hanggang
sa
pagtulog
ay
binangungot
ako
ng inyong
tubig batis
na
ngiti.

ikinatatakot
lang
namin
ay
baka kami
ay
kabagan

sa inyong
walang
sawang
pagdamay.

Ihahabilin ko
nga pala
bago
kami
pumanaw

tanawin
ng
utang
na loob

hanggang
sa
aming
kaapu-apuhan.

Masama…

masamang panaginip

ang
gumising
sa sumawsaw na
inaalimpungatang
bituka.

Iguguhit
ko
nga
ba
sa balota

ang mga
padalang
isdang tanga.

noodles
na
patalastas
ng
isang
sikat
na
artista.

o kaya
ay

kakayurin
ng
putikan
kuko

ang
mga
sikmurang
na-impatso.

Emanzky88
12 Oktubre 2009

-litrato mula kay Tina Bustamante Tubongbanua

Advertisements

typhoon pepeng pdi.net(Gaya Ng Hanging Nagdaan)

Bayaang
ilublob sa
luha
ang mga
natuyong
kalansay.

Ibaon
sa putikan
ang mga naudlot
na
pangarap.

Huwag abalahin
ang mga
binangungot
na
tanod
sa labis
na
paghimbing.

Pagpistahan
ng mga
binusabos
na
mumong
hatid
ng
dayuhan.

Laruin
ng mga
konsolasyon
at
mahalimuyak
na
salita.

Maiwan
ang mga
banlik
na pilit
humahalik
sa
nakaraan.

Mangati
ang
nangangamoy
na
hampaslupang
talampakan.

Walang sumagi
sa
minanhid
na
isip.

Walang sumbat
na
marinig
sa napiping
tinig.

Bukas!

Malayang
gumagala
ang mga
hayok
na
lobo
sa masansang
na
lansangan.

Emanzky88
10 Oktubre 2009

– litrato mula sa pdi.net

sarasha - indonesia earthquake
Binisita

mong
mga
siyudad
nang
walang
pasabi.

Pinatag

ang
lunduyan
ng
pangarap
na
aking
hinabi.

Niyayanig

ng
kongretong
haligi
ang
pananalig
ko
kay
Allah.

Inaalon

nang
gabundok
na
pangamba

ang
mga
ikinahong
pag-asa.

Tumatangis

sa
hangin

ang
mga
mamad
na

kaluluwa

mabilis
na
inanod
sa
ngumingiting

limbo

kasabay
na
humihilig

sa
mga
bisig
ng

pighati.

Emanzky88
8 Oktubre 2009

-litrato mula sa news.yahoo.com (sarasha)

Image010(Sa Mga Inulila Ni Ondoy)

Nalungkot
ang
buwan
sa
siwang
ng
mga
sanga

sinisilip

ang
mga

naglutang

na
alaala.

Sa
nababad
na
lamig
ng

gabi

walang
mabanaag
na

mumunting kislap
at
saya.

Mapait
na
ngiti
sa

nangingitim

na
labi

ang
sa
iyo’y
matipid
na
isinukli.

Mga
pangarap
kong
sa

basura
ay

iginapos

kasabay
na

tinangay

nang
nagngangalit
na

agos.

Emanzky88
5 Oktubre 2009
12:03 n.u
***
Nalathala sa librong IPUIPO SA PIGING (2010)

yahoo.news com

“Tahasan naming itatanggi ang mali ninyong pagtingin sa aming pagka- Pilipino…”

Sa “international community” huwag po kayong magdadalawang isip na magpadala ng donasyon sa bansa , para sa kalunos-lunos na sinapit ng aming mga kababayan sa lupit ng bagyong Ondoy.
Huwag din po kayong matakot na sa hindi mabuting kamay babagsak ang inyong donasyon, pawang paninira lang po na gagamitin lamang ito ng mga politiko o gagastusin lamang para kumain sa mamahaling restawran. Ibubulsa o ipambibili ng boto sa darating na halalan.

Wala din pong katotohanan na ito ay bunga ng kapabayaan ng gobyerno, na walang maayos na plano – tinatawag ng iba na “urban planning.” at kawalan ng disaster management plan.

Hindi rin po ito bunga ng pagbibigay pahintulot sa mga dayuhang nagmimina at walang habas na pagputol ng mga puno sa kagubatan. Polyusyon mula sa mga lokal at dayuhang pabrika.

Tahasang itatanggi din po naming kung sasabihin ninyong kaming mga Pilipino ay salahula, na kung saan-saan na lang magtapon ng mga basura, kaya ito ang sinasapit naming mga pinoy. Sa totoo lang po, ipinagmamalaki naming isa kami sa pinakamalinis na tao sa mundo. Kayo ba ilan beses ba kayong maligo sa loob ng isang araw? Kahit na nga malamig ay naliligo kami, di tulad ninyong dinadaan na lang sa pawisik-wisik ng kolon. Pasensya na po, hindi nga pala namin kayo dapat awayin.

Yung nakikita po ninyo na mga ngumingiting biktima ng Ondoy na kalahati ng katawan ay nakalubog sa baha at nakukuha pang magtawanan at magkantyawan, likas na po sa amin iyon. Anuman ang dumating sa aming bagyo, lindol, at salot ay kaya naming harapin. Hindi naman kami gagaya sa mga kapatid naming Asyano na simple lang problema o kahihiyan ay para ng sinukluban ng langit at lupa. Kadalasan pa e nagpapatiwakal ang marami. Ano kami bale?

Baka sabihin din ninyong mababaw ang kaligayahan naming mga pinoy, na komo artista lang o politiko ang namimigay ay madali na naming malimutan at mapatawad kung sino talaga ang may kagagawan ng trahedya. Okey lang po sa amin na mamigay sila. Nakamayan ko nga po si Dingdong Dantes at Marian Rivera, sa totoo lang po tanggal ang pamumulikat ng aking bewang at pangangati ng alipunga sa aking paa. Hindi ko nga po napigilang tumili at kunan ng
litrato ang mga iba pang artista. Napapasalamat nga din kami sa mga politikong namigay ng relief goods mula sa mga lalaban sa pagka-presidente mula kay Erap, Villar, Noynoy hanggang sa lokal na kandidato. Talagang trak-trak kung dumating ang mga donasyon. Okey lang po kahit sabihin ng iba na ginagamit lang kami para sa kanilang popularidad.

Wag din po kayong maniniwala na hindi tumulong ang mga tropang Amerikano. Katunayan nga po, kung sabado nanalasa si Ondoy, linggo na po ng ala una ng hapon rumesponde sila. Yun nga lang po inaasahan ko sana na ipapakita nila yung galing nila sa mga Balikatan exercise, na kahit malakas ang alon ay nakasakay sila sa isang rubberboat na animo dadagitin ang kanilang ililigtas at ilalayo sa panganib. Ewan ko rin kung nagamit nila yung mga helicopter na parang tulad din ng eksena sa Hollywood na kukunin sa bubungan ang biktima. Ganunpaman payag pa rin akong manatili sila dito sa pinas kahit na nga kwestyunin ng iba ang pananatili nila dito. Sila pa rin ang hero ko sa matagal na panahon.
Speaking of rubber boat, di po totoo na dalawa lang ang ginamit ng mga nag- reskyu sa Marikina. Marami pong stock na rubber boat dito sa pinas, lahat po ng ahensya ng gobyerno meron dito.
Kahit nga po sa kongreso, senado mero din po. Syempre pa maging sa palasyo, kasi naman malapit yun sa Ilog Pasig. Uulitin ko po rubber boat hindi po mga bundat na tiyan, baka po kasi magkanriringgan kayo.

Huwag din po kayong padadala sa balita na kaya malungkot ang mukha ni Kuya Gibo at Ate Glo ay na – guilty sila. Iyon po ay manipestasyon ng pagmamahal at malasakit sa aming mga pinoy.

Kung nakita man nga pala ninyo si Jessica Soho nung gabi ng sabado na parang me tinig nang kawalan ng pag-asa at yung reporter nilang si Susan Enriquez na mangiyak-ngiyak eh pagpasensyahan na po ninyo at naging emosyunal lang sila. Hindi nila dapat ipinakikita sa t.v yung tunay nilang damdamin. Dapat maging manhid este matatag sila gaya ng mga namumuno sa bansa.

Kasinungalingan din po na sabihing makasalanan na kaming mga pinoy kaya sinisingil na kami sa itaas o pagpaparamdam lang na malapit na ang paghuhukom. Kami ang pinakauna o tagapagtaguyod ng Kristiyanismo dito sa Asya. Narito din ang mga ibat-ibang kongregasyon. Matatag ang simbahang katoliko, INC, JIL, El Shaddai, kaya nga di makalusot-lusot yun kung anu-anong bill. Di pwede sa amin- pag nakasalang na eh moralidad naming mga pinoy.

Sa kabila nito eh kaya naming harapin ang mga pagsubok. Kaya naming bumangon. Isa lamang paghamon ito sa aming katatagan. Kahit na nga sabihing matiisin kami, iba ang Pinoy!
Mahalaga ay kung paano kami manalig sa dakilang lumikha at sa mga namumuno sa aming bansa. Uulitin ko, Tahasan naming itatanggi ang mali ninyong pagtingin sa aming pagka- Pilipino.

– litrato mula sa news.yahoo.com

pic-09270854390519

Kung
magagawa
ko
lang

mag a la
Zorro

sa
mata
ni
Cristine Reyes
ako sanang
hero.

Kung
magagawa
ko
lang

maging
Payaso

napasaya
ko
sana
ang
mga
ngiwing
mukha ni
Kuya Gibo
at
Ate Glo.

Kung
magagawa
ko
lang

matipon
mga bundat na palakang bato

pamalit
na
sana
ito
sa
dalawang rubber boat
ng
mga
nag-reskyu.

Kung magagawa
ko
lang

batukan
mga tropang Amerikano

sa
bagal
ng
responde’y
walang dahilan
manatili
at
mag-astang
superhero.

Kung
magagawa
ko
lang

umimbento
instrumentong panukat

sa
dami at taas
ng
ihi
ng
mga
naglunggang
daga
sa toreng gareng
na
palasyo.

Magagawa
ko
lang

hiwain
ng aking matalim na
berso

minanhid
na
ramdam
nitong
mga usyoso.

Emanzky88
28 Setyembre 2009